fbpx

De onverwoestbare plastic stoel

Deze week vond ik die druppel in de metafoor van de plastic stoel. Iedereen kent hem wel. De onverwoestbare witte plastic stoel die zich in tuinhokjes, onder partytenten, op afvalbelten en verloren op straat ophoudt. Ik zag dit kunstwerk in de psychiatrische afdeling van het AMC hangen, een foto van het vorige gebouw dat inmiddels niet meer bestaat. En daar op die foto staan twee witte plastic stoelen. Alsof ze er altijd hebben gestaan. Eentje stevig leunend tegen de muur, alsof hij op een plein uitkijkt over de mensen. Afwachtend, zichzelf beschermend door zich niet te mengen. De ander liggend, voorover gevallen. Men is vergeten dat hij bestaat en niemand beseft dat hij het wellicht fijn vindt om rechtop te staan. Want het is toch maar zo’n plastic stoel waar op de zitting een bruine plas zit van de vele regenbuien die hij heeft doorstaan. Erop zitten moet je niet doen, het bevuilt je broek. Ze staan daar, jaar na jaar, onverwoestbaar. Functioneel, maar toch vergeten.

Iedereen kent hem wel, de onverwoestbare witte plastic stoel.

Psychiater Jeroen Kloet, onze gastcurator van de Salon in Tilburg op 23 oktober, vertelde ons dat de daadwerkelijk psychische stoornissen in onze samenleving al honderden jaren bestaan. Jaar na jaar blijft het percentage, van mensen die daar onderhevig aan zijn, gelijk. Onverwoestbaar. ‘Ze hebben het evolutionair wel lang volgehouden, dan moet er toch een functie zijn? Alleen willen wij die zien?’

Ineens zag ik deze week de wonderlijke schoonheid van deze plastic stoel. Vergeten staat er momenteel een in mijn tuin. Want wij hebben sjieke moderne en dure houten stoelen. Die vind ik mooi. Maar waarom? Wat als iedereen de plastic stoel weer op zijn terras zet, hoe lang zal het dan duren voordat hij ook weer trots en helder wit op mijn terras staat?

De onverwoestbare plastic stoel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven