Ik ben een gemeenschap

Laatst legde iemand zijn hand op mijn buik. Meteen daarna trok hij hem weer terug en zei: ‘Misschien is dit gek. Sorry.’ ‘Nee,’ zei ik. ‘Geen sorry. Ik vond het juist leuk.’ Hij antwoordde: ‘Eigenlijk is het best gek dat je zomaar de buik van een zwangere aanraakt, terwijl je dat anders nooit zou doen.’ Ik vond dat helemaal niet gek. Die hand voelde als een poging om contact te maken met dat wat in mijn buik groeit. Ik vond het mooi dat niet alleen ik nieuwsgierig was. Niet alleen ik wilde voelen en aanraken, maar hij ook. Het voelde als een erkenning van iets wat nog nauwelijks zichtbaar is.

Dat ik over drie maanden ook voor die ander in mijn gemeenschap ga zorgen, daar twijfelt niemand aan. Ik ook niet. Niemand vraagt mij: neem je het wel in huis? Zorg je dat het te eten krijgt? Dat het opgroeit? Natuurlijk wordt het niet altijd makkelijk. En natuurlijk ga ik het niet alleen doen. Maar dat zorgen voelt vanzelfsprekend.

Een jaar geleden stond er een vrouw van ongeveer vijftig jaar bij mij voor de deur. Ze ademde snel en leek in paniek. Ze vroeg of ze bij mij mocht douchen. Ze vertelde dat ze een heel stuk had gelopen en graag even wilde uitrusten. Ik was beduusd. Ze ging op het stoepje zitten. Ik vroeg of ze het ook al bij de buren had geprobeerd. Ondertussen wist ik niet goed wat ik moest zeggen. Ik was alleen thuis. Ik dacht: als ik haar nu binnenlaat, gaat ze dan straks nog wel weg? Als ik een vinger geef, pakt ze dan niet mijn hele hand? Ik haalde een glas water en een broodje, maar deed de deur achter me dicht toen ik naar de keuken liep. Bang dat ze achter me aan zou lopen.

Waar zit het verschil tussen de vanzelfsprekende zorg die ik straks voor de frummel draag en de deur die ik voor deze vrouw dichtdeed? Heeft het met verantwoordelijkheid te maken? Met het gevoel dat de baby van mij is? Dat de baby gewenst is en de vrouw mij overviel? Dat ik van alles voel bij de baby omdat die in mijn lichaam groeit, terwijl ik de vrouw niet ken? Dat ik haar wel zie, maar me niet door haar laat raken? Misschien heeft zorgen dus niet alleen met zien te maken. Ik heb geen idee hoe de frummel eruitziet, maar die vrouw kan ik nog steeds uittekenen. Gaat het dan over verantwoordelijkheid? Betrokkenheid? Een gevoel? Of misschien over lichamelijkheid? In hoeverre kan ik de betrokkenheid die ik zo vanzelfsprekend voel voor de baby in mijn buik, ook voelen voor een vreemde? Kan dat eigenlijk wel? En wat zou daarvoor nodig zijn? Ik weet het niet.