Wie zorgt voor wie?

Voor het thema zorg zijn we volop bezig met het onderzoek: de eerste stap in de Stormkamer-reis. We reisden naar De Kruiskamp en De Schutskamp in ‘s-Hertogenbosch, Heerlen-Noord, Hoge Vucht in Breda en Tilburg West.

Daar gingen we met mensen in gesprek over wat zorg voor hen betekent. Over de pijn, nuance en complexiteit. Hieronder lees je een paar van die verhalen.

Datum
2 juni 2026
Auteur
Hanna
Thema
Zorg

Zorg is een gen

Op het terras van de Hitjesvijver in Heerlen-Noord vertelt een zorgwerker over hoe de zorg in Heerlen langzaam is veranderd. Hij werkte jarenlang in het ziekenhuis, tot er een fusie kwam met Sittard en de bezuinigingsmentaliteit mee naar binnen schoof. Ineens ging het over zorgminuten. Over efficiëntie. De menselijkheid verdween steeds verder uit beeld.

Hij kreeg drie keer een burn-out. “Dat heeft mij geleerd waar mijn grenzen liggen,” zegt hij. Omdat hij te betrokken was, het mee naar huis nam, het niet losliet. Maar eigenlijk, zegt hij, is het kwalijk dat mensen met een goed zorghart eerst moeten uitvallen om hun grenzen te leren kennen. Want zorg doe je niet voor het geld. “Zorg is een gen, je hebt het of je hebt het niet.” Nu werkt hij als praktijkondersteuner in zijn eigen wijk in Heerlen. Dichtbij de mensen. Dichtbij waarom hij ooit voor zorg koos.

“Zorg is een gen, je hebt het of je hebt het niet.”
Een zorgwerker in Heerlen

Wie zorgt er straks nog voor wie?

In het Corneliushuis in Heerlen ontmoeten we een vrouw voor wie zorgen vanzelfsprekend lijkt. Krachtig, scherp, maar zacht in de omgang. Ze vertelt hoe de grenzen voor een plek in het verzorgingshuis steeds verder worden opgeschoven. Mensen moeten langer thuis blijven wonen, ook als het eigenlijk niet meer gaat. Ondertussen groeit de druk op de mensen die in de zorg werken.

Ze beschrijft een systeem vol lagen en plusjes: helpende, verzorgende +, verzorgende ++ of +++, verpleegkundige. Iedereen mag nét iets meer, maar niemand weet meer precies wie wat doet. “Ben jij een ++ of +++?” is een normale vraag op de werkvloer geworden. En terwijl de functies veranderen, blijft het werk zich opstapelen. Samen met een collega is ze vaak de laatste die het gebouw verlaat. Als om zes uur de airco uitgaat, vragen ze elkaar: “Ben jij er ook nog?” Niet om nog langer door te gaan, maar om elkaar eraan te herinneren dat ze ook een keer naar huis moeten. “Anders blijf je bezig,” zegt ze.

"Als zorg iets is wat je kunt leren of laten groeien, dan zit het misschien wel in ons allemaal verscholen."
Hanna Van Mourik Broekman

Heeft iedereen zorgdrang?

In het centrum van Heerlen spreken we een vrouw die vertelt over een vriendin, van wie haar broer zorg nodig heeft. Ze maakt zich daar zorgen over, maar hoort van haar vriendin dat ze juist heel gelukkig is. Ze voelt zich weer van betekenis en is blij dat ze kan zorgen. Alsof er iets in haar terug op zijn plek valt. Ze heeft, zo zegt ze, een zorgdrang.

Het zet Kim en mij aan het denken: heeft iedereen een zorgdrang? Later, in de auto, vraagt Kim hoe dat was toen ik moeder werd. Ik vertel dat ik mijn ego aan de kant moest zetten. Dat de zorg niet automatisch uit mij vloeide na de bevalling, maar iets was wat ik langzaam heb moeten leren, bijna zoals je leert autorijden. En juist dat maakt het interessant: als zorg iets is wat je kunt leren of laten groeien, dan zit het misschien wel in ons allemaal verscholen.

Wat betekent zorg voor jou?

We zijn benieuwd. Laat het ons weten.

De Salon tussen Zorg en Zuchten

Al deze verhalen zijn bronmateriaal voor onze nieuwe voorstellingen. De eerste, De Salon tussen Zorg en Zuchten, is vanaf half augustus te zien in de wijken die we hebben bezocht.

Info & Tickets