Nieuws • 17 april 2026

Geen appelmoes in Tilburg West

Voor ons nieuwe thema, zorg, zijn we gestart met het onderzoek: de eerste stap in de Stormkamer-reis. We reisden naar De Kruiskamp in Den Bosch, Heerlen-Noord, Hoge Vucht in Breda en Tilburg West. Daar ontmoetten we mensen en gingen met hen in gesprek over wat zorg voor hen betekent. Over de pijn, nuance en complexiteit.

Hieronder lees je een paar van die verhalen.

Datum

17 april 2026

Auteur

Hanna

Thema

Zorg

Een jongetje dat vastloopt in het systeem

In Tilburg spraken we een jonge vrouw met een hoofddoek. Ze vertelde dat ze aan het vasten was. Kim en ik bestelden thee en kregen er een koekje bij, dat we gedachteloos opaten. Pas daarna werd ik me bewust van de situatie. Hoe ongepast was dat? Of anders gezegd: hoe zorgzaam was ik tegenover haar situatie? Begint ‘voor elkaar zorgen’ niet juist bij zulke kleine dingen?

De vrouw werkte als opvoedkundige. Ze vertelde over haar werk met kinderen die tijdelijk worden opgevangen voor observatie, om te bepalen waar ze daarna naartoe gaan. Het ging om kinderen die niet meer bij hun ouders konden wonen. In principe zou zo’n observatieperiode hooguit een paar maanden duren, zei ze, maar vaak liep die veel langer uit.

Niet verder...

Ze vertelde over een jongetje van negen jaar oud. Hij durfde het gebouw waar de observaties plaatsvonden niet in. Zodra hij erheen moest, begon hij te schreeuwen en te roepen. “Waarschijnlijk een trauma,” zei ze. Omdat hij het gebouw niet in kon, bleef hij maandenlang vastzitten in het systeem. Het proces kwam niet verder.

Ze zei: “Dan denk ik: laat die mensen naar hem toe komen. Maar dat kan niet, vinden ze. Mensen denken zo sterk in vaste patronen dat ze niet meer meebewegen met de situatie om hen heen. Dat maakt het zo schrijnend.”

"Mensen denken zo sterk in vaste patronen dat ze niet meer meebewegen met de situatie om hen heen. Dat maakt het zo schrijnend."

een ontmoeting in Tilburg West

Het appelmoesverhaal

Tijdens een andere ontmoeting in Tilburg werd ons het ‘appelmoesverhaal’ verteld. In een verzorgingstehuis voor ouderen wilden ze de appelmoes van het menu halen, omdat die ongezond zou zijn voor de bewoners. Dit haalde de krant.

Als reactie begonnen omstanders massaal appelmoes te doneren aan het verzorgingstehuis. Het raakt aan een gevoel van zelfregie: wie ben jij om te bepalen wat ongezond voor mij is?

Wij zijn geen machines

Onlangs las ik het boek Wij zijn geen machines van Walter Breukers en Jaap Godrie. In dit boek beschrijft Breukers hoe we in onze samenleving vaak naar mensen kijken alsof het machines zijn: we moeten efficiënt zijn, blijven presteren en onszelf voortdurend verbeteren. Daardoor vergeten we soms dat we ook lichamen hebben, met grenzen, behoeften en gevoelens.

Het boek raakt aan wat wij doen en aan onze manier van werken. Ook aan de moeite die we soms hebben om uit te leggen wat we precies doen. Voor mij laat het vooral zien waarom het belangrijk is dat we theater maken op de manier waarop wij dat doen.

Het maakt ook duidelijk waarom het zo belangrijk is om het over zorg te hebben. Zelfs in de zorg wordt vaak naar het lichaam gekeken alsof het een machine is die gerepareerd of verbeterd moet worden. Dat beeld nemen we vervolgens zelf over. Het zit soms dieper in ons dan we denken.

"Zelfs in de zorg wordt vaak naar het lichaam gekeken alsof het een machine is die gerepareerd of verbeterd moet worden."

Hanna Van Mourik Broekman

Terug claimen van zorg

Voor mij gaat dit project misschien wel over het terug claimen van zorg naar het menselijke, weg van de logica van machines. Over het zichtbaar maken van dat ‘zorg-gen’ dat we allemaal hebben. Van dat talent dat in ieder van ons zit, maar dat we misschien een beetje zijn verleerd.

beZORGd

Wij, Stormkamer, maken ons zorgen over zorg. Door vergrijzing, individualisering en polarisatie wordt voor elkaar zorgen een steeds grotere uitdaging. Daarom werken we de komende drie jaar aan vier projecten rond het thema zorg.

Kom kijken