fbpx

Herwaardering van intimiteit met Damiaan Denys

Door Hanna van Mourik Broekman

Twee dagen geleden spraken ik en Kim met Damiaan Denys, een psychiater die af en toe in het nieuws komt en daarmee als media-psychiater gezien kan worden. Tijdens ons gesprek stel ik mij voor hoe het zou zijn als hij mijn psychiater zou zijn. Stel dat ik mijn diepe lijden aan hem zou moeten voorleggen. Is hij de kin-plukker of hum’er, draalt hij met z’n pen over zijn papier of kijkt hij mij strak aan tijdens onze gesprekken? Vanaf het begin van ons gesprek voel ik me in ieder geval onderzocht. Hij checkt wie ik ben en wat ik kom doen, niet alleen in woorden. Het feit dat ik hem op tv gezien zou hebben zou ik als patiënt toch lastig vinden. Ik vraag me af of dit wel eens schuurt in zijn praktijk? Ik durf het niet te vragen.

Tijdens ons gesprek stel ik mij voor hoe het zou zijn als Damiaan Denys mijn psychiater zou zijn.

Maar dat hij op tv komt verbaast mij niks. Hij is intelligent, welbespraakt en ook in zekere mate mooi. Wie wil er niet een heldere uitspraak van een psychiater die ook nog eens stelling durft te nemen. Na 15 minuten weet hij al te poneren dat we intimiteit moeten herwaarderen. En dat anti-stigma campagnes onpasselijk zijn (wellicht niet zijn woorden maar wel mijn interpretatie van zijn woorden).

Damiaan vindt dat er bij waanzin en gekte een zekere intimiteit hoort. Het lijkt alsof iedereen nu zijn eigen problemen de wereld in gooit, ‘lekker’ open zijn over je lijden, openstaan voor al je tekortkomingen. ‘Dat is exhibitionisme!’ Op de vraag ‘waarom praat je erover?’ antwoordt men dat om het stigma te doorbreken is. Maar het is een roep om erkenning. Puur eigenbelang. Een functionaliteit in het delen van je verhaal. Damiaan zegt dat als je echt ziek bent, je geen behoefte hebt om er over te praten.

Als je echt ziek bent, heb je geen behoefte om er over te praten.

Aan het einde van het gesprek vragen we schoorvoetend of we een foto mogen maken. Dit voelt ongemakkelijk omdat we wellicht aan een zekere intimiteit voorbij gaan. Dit was een gesprek tussen ons en hem. Wie bepaalt dat dit gesprek ook van anderen mag of moet zijn. Toch post ik nu deze foto en vraag ik mij nu af of dit exhibitionisme is. En ook al is deze post geen waanzin volgens Damiaan zijn maatstaven, toch vraag ik mij af in hoeverre ik gek ben dat ik dit doe?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven